aktum
| 3 marca 2016 ]

Festiwal Gorzkie Żale – nowe epifanie

Trwa festi­wal Gorz­kie Żale orga­ni­zo­wa­ny w War­sza­wie przez Cen­trum Myśli Jana Paw­ła II. W tym roku wspól­nie wgry­zać się może­my w temat wol­nej woli i decy­zji co dzień przez nas podej­mo­wa­nych: tych małych i tych wiel­kich. Orga­ni­za­to­rzy zadba­li, by pomo­gły nam w tym róż­ne for­my prze­ka­zu: dys­ku­sje, insta­la­cje arty­stycz­ne, teatr, kino, warsz­ta­ty dla dzie­ci… War­to zaj­rzeć do pro­gra­mu, któ­ry znaj­dzie­cie na stro­nie gorz​kie​za​le​.pl.

A żeby zanę­cić zamiesz­cza­my zaczerp­nię­ty od orga­ni­za­to­rów opis jed­nej intry­gu­ją­cej pro­po­zy­cji - „Myste­rium” Igo­ra Gorz­kow­skie­go:

Czar­ny sze­ścian w cen­trum mia­sta, odźwier­ny pil­nu­je, żeby wcho­dzić poje­dyn­czo. Infor­mu­je tyl­ko, że jeden seans trwa 3-5 minut. Napis nad wej­ściem to nie nazwa i nie tytuł, lecz sta­now­cze wezwa­nie i zapo­wiedź, jak w każ­dym teatrze: silen­tio – cisza.

Ciem­ność i cisza przed spek­ta­klem sprzy­ja­ją zatar­ciu się punk­tów odnie­sie­nia w prze­strze­ni i cza­sie, aby wyzwo­lić stłu­mio­ną wyobraź­nię dzie­ciń­stwa, któ­ra pozwa­la pro­jek­to­wać marze­nia, roz­ter­ki, oba­wy… na lal­kę. Teatr lako­wy nie ma w sobie nic z natu­ra­li­zmu, ope­ru­je meta­fo­rą i roz­wi­nię­cie jej zale­ży od same­go widza. Autor tego pro­jek­tu nawią­zu­je do wciąż żywej w Ame­ry­ce Połu­dnio­wej tra­dy­cji pudeł­ko­we­go teatru ulicz­ne­go, w któ­rym aktor-lal­karz gra wie­lo­krot­nie ten sam spek­takl, dla każ­de­go osob­no.

Na pla­cach miast Argen­ty­ny i Boli­wii moż­na spo­tkać lal­ka­rzy pre­zen­tu­ją­cych swo­je spek­ta­kle w naj­mniej­szym teatrze świa­ta. Nie­wiel­ki kubik, pudło o boku mniej wię­cej pół metra ma z jed­nej stro­ny otwo­ry, przez któ­re widz może zaj­rzeć do środ­ka. Ludzie usta­wia­ją się w kolej­ce, pod­cho­dzą poje­dyn­czo. Wewnątrz jest mała sce­na ze sce­no­gra­fią, hory­zon­tem i kuli­sa­mi. Z dru­giej stro­ny też są otwo­ry, do któ­rych aktor-lal­karz wkła­da dło­nie, ani­mu­jąc znaj­du­ją­ce się w środ­ku lal­ki. Przed­sta­wie­nia trwa­ją kil­ka minut, ich tre­ścią są czę­sto tema­ty reli­gij­ne.

Gorzkie zale